limerick-groninger

Een blog over Ierland.


Een reactie plaatsen

Een Iers coronavirusverslag 9.

In juni was de Ierse regering optimistisch en ging fase drie al in, eerder dan verwacht (zie mijn vorig verslag), maar daarna zijn de covid-19 gevallen weer gestegen waardoor fase 4 niet is ingegaan zodat de op 20 juli verwachtte opening van de gewone pubs en nachtclubs eerst tot 10 augustus werd uitgesteld, maar dat wordt nu eind augustus en er werd zelfs gezegd dat ze misschien dit jaar wel helemaal niet open gaan. Of er veel wijsheid achter deze beslissing zit weet ik niet. Pubs zijn zo verschillend. Er zijn plattelandspubs waar je normaalgesproken maar zo’n 20 mensen per avond ziet en die vooral voor oudere, alleenstaande mannen een verlenging van de huiskamer zijn. Velen kijken in dit soort pubs ook sportwedstrijden die ze thuis niet kunnen zien omdat ze geen Sky Sport op hun tv hebben. De meeste pubs hebben al veel geld gestoken in het aanpassen van hun pubs aan de covid regelgeving. Dat de nachtclubs dicht blijven dat snap ik. De groep tussen de 20 en 30 jaar (de groep die dus ook veelal in nachtclubs te vinden is) is op het moment een probleemgroep waarin veel covidbesmetting plaatsvindt. Er vinden geregeld huisfeesten plaats en ook komen jongeren massaal op stranden en andere plekken bijeen. Het is een moeilijke klus voor de gardaí, de Ierse politie om dit allemaal in de gaten te houden, laat staan te voorkomen. Er zijn vandaag in de republiek Ierland 98 nieuwe gevallen bijgekomen. Dat is het hoogste aantal sinds 22 mei.

In de graafschappen Kildare, Laois en Offaly zijn erg veel besmettingen onder werknemers van een aantal vleesverwerkende bedrijven en in zogenaamde direct provision centres. Direct provision centres zijn opvangcentra voor vluchtelingen waar sowieso al veel mis is: intimidatie van bewoners, slecht voedsel, sexueel misbruik en veel te veel mensen op een kleine oppervlakte. Er vinden regelmatig protesten plaats tegen deze centra door Ieren die van deze centra afwillen vanwege de mensonterende praktijken. Vanwege het hoge aantal besmettingen zal in de drie genoemde graafschappen vanaf middernacht weer een veertiendaagse lockdown ingaan die, indien nodig, zal worden verlengd. Lokale politici in de drie graafschappen zijn daar woedend over.

Het is vandaag vrijdag 7 augustus 2020. Ik heb twee weken vakantie waarvan de tweede week bijna om is en Orla en ik hebben inmiddels een aantal dagtochten gemaakt. De vorige jaren hadden we bezoek uit Nederland en gingen met hen op dagtochten. Dit jaar was het slechts Orla en ik. Het is dit jaar een heel andere vakantiebeleving want je moet op meer zaken zijn voorbereid. Zo kun je tijdens een lange rit niet het toilet bij een tankstation gebruiken. Zelfs in veel restaurants zijn de wc’s gesloten. Toiletrol, flessen water, handdoekje en handzeep mee in de auto. Lunch meenemen of in een supermarkt kopen. Wanneer je geluk hebt is er plaats in een café. Een paar keer hebben we daarvoor bedankt vanwege een lange rij wachtenden omdat er binnen minder plaats is in verband met de verplichte afstand tussen tafels. Je kunt ook niet even een kroeg in voor een pint. Alleen in de eetkroegen kun je terecht maar meestal alleen wanneer je hebt gereserveerd voor een maaltijd. We hebben een aantal keren take-out genomen en in de auto opgegeten en zijn een aantal keren vroeger dan gebruikelijk weer naar huis gegaan zodat we ’s avonds laat thuis nog wat hebben gegeten.

Ondanks de reisrestricties vanuit het buitenland is het op de bekendere toeristenplekken druk. Het eerste weekend in Augustus is traditioneel gezien altijd drukker omdat dat een zogenaamd bank holiday weekend (lang weekend) is. Er zijn veel Ierse gezinnen op vakantie wat op de bekende stranden goed te zien was en de campings en caravanparken waren goed gevuld. Er waren aardig wat Ierse auto’s uit verschillende graafschappen en Noord-Ierse auto’s op de weg. De vakanties zijn natuurlijk minder gespreid vanwege Covid-19 dus iedereen wil nog van een paar weken staycation genieten. Wij hebben in ieder geval drukke plekken gemeden, hetgeen in Ierland niet zo moeilijk is.

Covid-19 heeft echter ook voordelen. Eergisteren waren we op het Iveragh schiereiland (die van de Ring of Kerry) en viel het op dat er geen enkele tourbus op de weg was. In het hoogseizoen kom je normaalgesproken busladingen met Amerikanen, Fransen, Italianen, Duitsers, etc. tegen, naast de auto’s met buitenlandse nummerborden en de huurauto’s met toeristen waar je deksels goed rekening mee moet houden omdat ze niet gewend zijn aan de smalle Ierse wegen en bij tijden zo opgaan in wat ze zien dat ze soms zonder in de spiegel te kijken op de rem trappen omdat ze weer een mooi uitzicht willen bewonderen. Die buitenlandse tourbus – en autotoeristen ontbraken nu en dat is ook wel eens lekker.

Wat internationaal reizen betreft is het aantal landen op de groene lijst teruggebracht van 15 naar 10. Nederland en België zijn daar niet bij. Er geldt voor reizigers uit veel landen nog steeds een verplichte zelfisolatie van twee weken bij binnenkomst in Ierland.

Iveragh schiereiland avondlicht.

Het vroege avondlicht over de Atlantische oceaan gezien vanaf het Iveragh schiereiland waar we in alle rust van konden genieten.


1 reactie

Een Iers coronavirusverslag 8.

Maandag 20 juli had de vierde en tevens laatste fase van het opheffen van de beperkingen in moeten gaan maar dat blijkt volgens de Ierse regering nog te vroeg te zijn. Er is aan het eind van de derde fase weer een opleving van het virus te zien en het R getal (reproductiegetal) is gestegen van onder 1 naar 2, hetgeen betekent dat nu weer twee mensen besmet worden door iemand met het virus. We blijven in ieder geval tot 10 augustus in fase 3. Bijeenkomsten blijven beperkt tot 50 mensen binnenshuis en 200 buitenshuis, de pubs die geen maaltijden verzorgen blijven dicht (inclusief hotelbars, nightclubs, casino’s). Visites bij mensen thuis moeten worden gelimiteerd tot 10 mensen van hooguit vier verschillende huishoudens. Niet-essentieel reizen naar het buitenland wordt afgeraden.

Iets wat al veel langer een regel had moeten zijn wordt nu verplicht gesteld, namelijk het dragen van mondmaskers in winkels en winkelcentra. In het openbaar vervoer is het al verplicht. Voorheen werd het alleen aangeraden. Zaterdag waren Orla en ik aan het winkelen en hoorden we iemand in de rij klagen over het verplicht dragen van mondmaskers vanaf maandag met als reden “ik vind het niet prettig om een masker te dragen”, waarop Orla duidelijk hoorbaar reageerde met “ik vind het niet prettig om het virus te krijgen”. In de winkels droeg ongeveer de helft van de mensen een mondmasker. Hopelijk geeft iedereen gevolg aan het verplicht stellen en kunnen we door het meer dragen van de mondmaskers in combinatie met social distancing het aantal virusgevallen weer omlaag krijgen. De jeugd maakt het niet gemakkelijker want er worden door het hele land geregeld illegale huisfeesten gegeven met soms wel zo’n 80 menen opeengepakt in een huis met als gevolg een toename in gevallen onder jongeren.

Op sociale media wordt geklaagd dat sinds het opheffen van de reisbeperkingen binnen Ierland, het tijdens mooi weer te druk is op de stranden. Er circuleren foto’s en filmpjes waarop inderdaad behoorlijke mensenmassa’s te zien zijn en het lijkt dat er niet genoeg aan social distancing wordt gedaan. Veel Ierse gezinnen hebben nu vakantie en bijna iedereen in Ierland geeft gehoor aan het advies om er dit jaar een “staycation” van te maken en in Ierland te blijven. Dit betekent dat het ondanks de afwezigheid van buitenlandse toeristen toch vrij druk kan zijn op de meer populaire stranden en bij de populaire attracties. Nu denk ik dat het risico buiten wel kleiner is maar af en toe vraag je je wel af waar sommige mensen mee bezig zijn en of ze echt het gevaar van besmet te raken zo onderschatten. Voorlichting mag wat mij betreft aangescherpt worden want je ziet regelmatig mensen met hun neus buiten het mondmasker of een boodschappenkarretje of reling vastpakken en vervolgens in hun ogen wrijven, etc.

Zondag was het een mooie dag na een zeer wisselvallige en vrij koude week dus besloten Orla en ik op stap te gaan naar het graafschap Clare. Het was druk op de weg. Veel mensen hadden blijkbaar hetzelfde idee en we zagen veel campervans en auto’s met caravans. Wat opviel was dat er buiten een aantal Noord-Ieren geen enkele buitenlandse auto tussenzat en ook huurauto’s met toeristen, die je doormiddel van het nummerbord (nieuw), de huurbedrijf stickers en de rijstijl er vaak gemakkelijk uitpikt, zagen we niet. De buitenlanders die we hoorden praten waren Polen en mensen uit Centraal – en Oost-Europa die in Ierland wonen. Bij Carrigaholt castle was het op de pier druk met vissers maar bij het kasteel kwamen slechts een paar mensen een kijkje nemen om vervolgens na een paar minuten weer weg te gaan. Wij hielden er een picknick en reden vervolgens door naar The Bridges of Ross. Van de door het water uitgesleten bogen is er slechts één van de drie over maar die hoefde ik deze keer niet te zien. De parkeerplaats was vol. Er waren veel dagjesmensen en mooie foto’s maken wordt dan lastig. Het was opkomend water en dan is zelfs met rustig weer het slaan van de golven op de rotsen vrij spectaculair. Er is een inham met rotsplateaus waar je goed kunt zitten en daar kwam ik voor. Heerlijk om daar het golvenspel een tijd lang te bekijken en even helemaal tot rust te komen. Er waren bijna geen mensen. De meesten kwamen voor de wandeling naar de overgebleven “brug van Ross” en men liep dan weer terug of waaierde uit over de klippenkust dus je kunt dan heerlijk rustig zitten zonder mensen om je heen.

De regering zou maandag 20 juli een groene lijst van landen presenteren waarvoor quarantaine niet meer verplicht zou zijn omdat ze een besmettingsgraad vergelijkbaar met Ierland of lager hebben. Dat is uitgesteld mede omdat men bang is dat Ieren dat als een vrijbrief voor een buitenlandse vakantie zouden zien. Het is echter de bedoeling dat zelfs naar “groene” landen alleen gereisd wordt wanneer het nodig is zoals voor zaken of het bezoeken van een ziek familielid, etc. Binnen Ierland is er gemor over het feit dat Amerikanen tot Ierland worden toegelaten die vervolgens op vakantie gaan zonder twee weken zelfisolatie. Verschillende zaken hebben Amerikanen weggestuurd die toegaven net te zijn ingevlogen. Ook aan het toelaten van buitenlandse toeristen uit “groene” landen zonder twee weken zelfisolatie wordt getwijfeld omdat het Ieren wordt aangeraden om alleen essentiële reizen naar het buitenland te ondernemen.

Mede door de soms onduidelijke en vaak laat verschafte informatie en regelgeving neemt de frustratie in Ierland, vooral onder horeca-ondernemers toe. De irritatie onder de Ierse bevolking wordt er ook niet minder door want men wil dat de regering knopen doorhakt over hoe er met de grenzen wordt omgegaan. Gooien we het dicht of laten we het open? Kunnen we reizen of niet? Noord-Ierland heeft inmiddels een lijst met een grote groep “groene” landen gepubliceerd en in principe kan een ieder die naar Belfast vliegt, ongecontroleerd de republiek Ierland in. Ergerlijk wanneer je bedenkt dat de Ieren zelf wordt afgeraden om naar een buitenland te reizen.

Wanneer men mij vraagt dan raad ik aan om zelfs wanneer de quarantaine binnenkort vervalt, nog niet naar Ierland te reizen. Het is momenteel geen “Ireland of a thousand welcomes”, gewone pubs zijn niet open, voor maaltijden moet worden gereserveerd en je kunt niet zomaar ergens binnenlopen voor een hapje en een drankje. Er is geen livemuziek in de eetpubs die wel open zijn en je kunt hooguit anderhalf uur blijven. De Ieren zelf zijn op staycation dus er zijn veel Ieren uit Dublin en omgeving in het westen met een toegenomen risico op infectie en meer concurrentie voor reserveringen. 10 Augustus  zal wanneer er geen verdere toename in het viruspercentage is fase 4 ingaan maar of het er gezelliger op wordt is nog maar de vraag.

De klippenkust bij The Bridges of Ross in het graafschap Clare. Zelfs op een kalme dag beuken de golven bij opkomend water op de kust.


3 reacties

Twintig jaar in Ierland.

Dit weekend is het precies 20 jaar geleden dat ik in Ierland kwam te wonen na er jarenlang op vakantie te zijn geweest. In de vroege zomer van 1989 ging ik voor de eerste keer omdat ik die winter met het spelen van Ierse traditionele muziek op verschillende instrumenten was begonnen (daar zal ik nog wel eens een blog over schrijven). Daarna ging ik twee keer per jaar en, nadat mijn relatie eind 1992 was stuk gelopen, ontmoette ik daar mijn huidige, Ierse vriendin in augustus 1993 (daar zit ook weer een heel verhaal aan vast, waar ik echter niemand mee wil vervelen). Orla kwam in februari 1994 bij mij in Groningen wonen en we woonden zes jaar samen in de Heymanslaan. Orla had voor ze bij mij kwam wonen gezegd dat ze ooit weer naar Ierland terug wilde en ik had na mijn eerste vakantie al gezegd dat ik er ooit wel wilde wonen dus dat leek mij geen bezwaar. Wij bleven nog een aantal jaren twee keer per jaar naar Ierland gaan, Orla’s ouders kwamen een keer bij ons op bezoek en ontmoetten mijn ouders en er kwamen wat vrienden uit Ierland bij ons in Groningen langs.

Ik denk dat voor Orla de omslag kwam toen haar vader, Paddy Clancy, in november 1998 overleed. Wij waren er in de zomer geweest en hij had nog in Carrick-on-Suir opgetreden tijdens de Tour-de-France feestelijkheden. Elf november overleed hij en waren wij op de begrafenis. Hij was de oudste van de Clancy Brothers en de tweede die overleed. Het jaar erop begonnen we bewust plannen te maken om naar Ierland te verhuizen. Op mijn werk hadden mijn collega’s nog steeds zoiets van “ja, ja, het zal wel” maar in het vroege voorjaar van 2000 ging mijn huis in de verkoop en ging Orla al naar Ierland om de weg te bereiden. Zij had een baan gevonden als TEFL lerares (teaching English as a foreign language) in Newcastle West bij een taleninstituut dat net begon. De eerste groepen studenten zouden uit Spanje komen. Het plan was dat ik eind juni zou volgen. Een vriend en medemuzikant zou mij en onze spullen met een bestelbus brengen en dan vakantie houden in Ierland. We zouden gezamelijk naar een muziekfestival in Clare reizen en daar afscheid nemen waarna Toon de bus weer naar Nederland terug zou rijden. Voor die tijd viel er echter nog het een en ander te doen. We hadden met onze band “The Fearless Goat Hunters” een cd gemaakt die nog niet helemaal af was (Orla had een paar liedjes ingezongen maar een aantal instrumentele nummers moesten nog gedaan worden), ik moest nog een aantal concerten met de Friese band Fling spelen waar ik als invaller waarnam, er moest afscheid genomen worden van familie en vrienden, van iedereen op mijn werk, er kwam nog iemand van het Nieuwsblad van het Noorden langs voor een interview omdat ze getip waren dat ik als vaste muzikant van de Ierse pub in Groningen naar Ierland ging emigreren en ik moest afscheid nemen van iedereen in de Ierse pub. Mijn ouders vonden het erg moeilijk omdat ik een goede baan waarin ik twaalf jaar had gewerkt zomaar liet gaan en nog helemaal niet wist wat ik in Ierland ging doen. De bedoeling was een tijdje potverteren en op zoek naar werk.

26 Juni was het zover. Het huis was verkocht. De bus was met behulp van een aantal vrienden volgeladen, het huis schoongemaakt en Toon en ik gingen op weg naar de veerboot. Toon was de enige die reed want ik had nog geen rijbewijs. Op de veerboot gooide ik de reservesleutel van de bovenwoning in Groningen in zee als een afsluiting van het Nederlandse hoofdstuk. We stopten voor een nacht in Wales en kwamen op 27 juni op Ierse bodem aan waar we eerst naar Orla’s ouderlijk huis in Carrick-on-Suir gingen om daar een nacht te blijven en daarna door naar Newcastle West te gaan om de bus uit te laden. Het was vreemd om in een plaatsje aan te komen dat ik totaal niet kende maar waar ik wel een aantal keren, zonder het echt door te hebben met de bus doorheengekomen was op weg naar het graafschap Kerry. Het huis was een rijtjeshuis aan een straat. Nadat ik een week met Toon op pad was geweest zou dat mijn thuis worden voor een goed jaar. De eerste maanden gebruikte ik om de omgeving per fiets te verkennen, te beginnen met autorijden en om mijn draai wat te vinden.

Ik ontmoette de plaatselijke en regionale muzikanten en zat al snel in plaatselijke en regionale sessies te spelen. Naast gitaar en trekharmonica speel ik bodhrán (Ierse trom) en ik won een bodhráncompetitie in Athea waarna ik op dat instrument workshops begon te geven. Ik werd ook gevraagd om mee te doen met een Rambling House show, een show met muzikanten, dansers en verhalenvertellers met optredens in regionale hotels en ging zelfs met hen een week op toernee in Engeland.

In december 2000 vond ik weer een baan in de gezondheidszorg, deze keer met mensen met fysieke beperkingen. Die baan werd steeds breder en ik ben nu als therapies facilitator verantwoordelijk voor de therapiesectie van het huis waar ik werk. Ik heb het op mijn werk redelijk naar de zin maar dat is wel anders geweest. In 2007/2008 ging het zo slecht en liep ik tegen zoveel problemen met een aantal verzorgenden op dat ik er bijna onderdoor ging en bijna mijn biezen had gepakt om terug naar Nederland te gaan. Het blijkt dat er ook genoeg Ieren rondlopen die minder aardig zijn dan de toeristen altijd denken.

Orla had een portfolio met schilder – en tekenwerk voorbereid en was als mature student in 2001 aan de kunstacademie in Limerick aangenomen, mocht het eerste jaar overslaan en haalde haar BA in schilderkunst in drie jaar tijd. Ze was bij het taleninstituut weggegaan en deed voornamelijk vertaal en corrigeerwerk en ging voor een bedrijf huizen langs als enquêteur. Zij heeft aan verschillende exposities meegewerkt en verschillende keren werk verkocht binnen Ierland maar ook naar het buitenland. Ze heeft onlangs nog een werk via de Saatchi website verkocht.

Omdat ik een vaste baan had konden we in september 2001 een huis kopen en via iemand op mijn werk vonden we een bungalow met drie slaapkamers op 2000 vierkante meter grond, op het platteland, drie kilometer buiten een dorp en op 10 minuten rijden van mijn werk. Ik had in 2001 mijn rijbewijs gehaald, het examen deed ik in Newcastle West en toen Orla mij na afloop met tranen in de ogen naast de auto zag staan dacht ze dat ik gezakt was, maar het waren tranen van blijdschap omdat ik het in één keer had gehaald. Zonder rijbewijs was het wonen op het Ierse platteland erg lastig geworden.

De eerste zomers bleven we tijdens de zomervakantie in Ierland. Ik ging ieder jaar naar het festival in Clare om er een week lang dag en nacht in de sessies te spelen met Ierse en internationale muzikale vrienden. Daarnaast reisden we wat meer door het land. Na een aantal erg slechte zomers besloten we om in het buitenland op vakantie te gaan en dat hebben we tot 2012 volgehouden. Dat jaar namen we katten in huis en kregen we tijdens die en volgende zomers bezoek van familie dus brachten we onze vakanties in Ierland door met dagtochten. Dat doen we nu nog steeds. Ik ga daarnaast nog één keer per jaar een week naar Nederland, normaalgesproken tijdens de boekenweek.

In mijn late tienerjaren was ik veel met fotografie bezig, had mijn eigen doka en ontwikkelde zelf zwart-wit films en drukte zelf de foto’s af. In 2004 besloot ik mij in digitale fotografie te gaan verdiepen en kocht steeds betere apparatuur. In 2008 werd ik naast mijn werk in de gezondheidszorg, fotograaf voor ilovelimerick.com, een organisatie die dat jaar was gestart door Richard Lynch, nu een van mijn beste vrienden. Naast evenementen ging ik ook modeshows fotograferen en ik heb een aantal jaren de grootste modeshow in Ierland; The Rose of Tralee Fashion Show, voor Celia Holman Lee gefotografeerd. Zij was zelf in de jaren 60 model en startte na haar modellencarrière een modellenbureau. Haar modellen lopen de show. Ik heb ook als fotograaf aan een kookboek meegewerkt dat verkocht werd om fondsen te werven voor apparatuur voor de oncologieafdeling in een ziekenhuis in Limerick. De muziek is momenteel op het tweede plan. Ik ben veel meer met fotografie bezig. Vorig jaar heb ik voor de eerste keer een Ierlandkalender voor 2020 uitgebracht die ik voornamelijk aan vrienden, kennissen en collega’s heb verkocht. Het geld dat ik er aan overhield ging naar een dierenasiel en Limerick Feral Cats, een organisatie die zorgt voor zwerfkatten.

Ik heb mijn draai in Ierland gevonden en voel me thuis. Ik heb wel Nederlandse tv, luister via het internet regelmatig naar Nederlandse praatradio en kan via het internet goed contact met iedereen houden maar mis af en toe dat ik niet even in de auto kan stappen om naar familie te kunnen rijden en ik mis de binnenstad van Groningen soms. Na een weekje Groningen is het dan wel weer goed want ik ben de drukte in Nederland ontwend nu ik hier in Ierland woon en ben dan weer blij om terug te zijn op mijn eigen stek op het platteland van Limerick waar ik de komende jaren hopelijk nog met veel plezier zal kunnen wonen.   

   Emigratie naar Ierland: huis verkocht.

Het bovenhuis aan de Heymanslaan in Groningen waar Orla en ik jaar hebben samengewoond.

de bestelbus is geladen. We kunnen gaan.

De gele bestelbus waar Toon en ik mee naar Ierland vertrokken.

dolf_patijn_emigratie 26-06-2000_0004

Toon naast de bestelbus

dolf_patijn_emigratie 26-06-2000_0005

Zeemansbegrafenis voor mijn Nederlandse huissleutel.

dolf_patijn_emigratie 26-06-2000_0006

Zeemansbegrafenis voor de Nederlandse huissleutel. Mijn emigratie is nu definitief.

Boherbui, Newcastle West, Limerick.

Het huis waar Orla en ik samen in Ierland begonnen.

dolf_patijn_my_house_28072013_LK_01

Ons huis in juli 2013.

 


Een reactie plaatsen

Een Iers coronavirusverslag 6

Morgen, maandag 8 juni, gaat de tweede fase van de coronaversoepelingen binnen Ierland in. Er was de afgelopen weken een hoop gedoe rond het weer opstarten van vluchten. Michael O’Leary, de baas van Ryanair is niet blij met het Ierse beleid. Hij vind dat wij veel te langzaam zijn met het weer opstarten van de economie. Hij wil het liefst gisteren weer vakantiegangers naar Ierland brengen. Zijn redenering is krom: Ierland heeft een veel te streng beleid want het gaat toch goed? Nee meneer O’Leary, het gaat goed omdát Ierland een streng beleid heeft. Hij denkt alleen aan zijn portemonnee en gelukkig trapt de Ierse regering er niet in. Ze willen hier eerst zien hoe het gaat wanneer de versoepelingen worden doorgevoerd voor mensen die hier wonen zonder daar een bijkomend besmettingsrisico van buitenaf aan toe te voegen. Logisch lijkt mij.

Het valt op dat de Ierse regering vanaf nu niet alleen in fysieke zin de beperkingen langzamerhand gaat versoepelen maar ook meer zal uitgaan van het gezond verstand en het verantwoordelijkheidsgevoel van de burgers rondom het reizen en het ontmoeten van anderen. Daar wordt ook steeds op gehamerd en het heeft tot nu toe aardig goed gewerkt want de Ierse politie heeft niet veel op hoeven treden. We mogen vanaf morgen vrij binnen ons graafschap reizen of 20 km van ons huis. Er wordt nog steeds op gerekend dat mensen geen onnodige reizen gaan maken en dus niet allemaal massaal naar het strand gaan. Nu is “massaal” binnen Ierland wel wat anders dan in landen met een hogere bevolkingsdichtheid maar toch, het kan op bepaalde, populaire stranden best druk worden. De politie zal nog wel op blijven letten op bijvoorbeeld kentekenplaten uit andere graafschappen en deze mensen indien nodig benaderen en beboeten, mochten ze te ver zijn gegaan en ook op het social distancing blijven letten.

Omdat het in Ierland best goed gaat rond het bestrijden van het virus, worden een aantal zaken versneld ingevoerd en zullen er geen vijf fasen meer zijn maar vier en het kan best zijn dat aan het eind van juni nog een aantal zaken versneld zullen worden ingevoerd, wanneer het tenminste goed blijft gaan.

Hier de belangrijkste veranderingen op een rij:

Vrij reizen binnen je County (of 20 km van huis).

Winkels mogen onder voorwaarden open (speciale uren voor ouderen en gespreide opening) en ook bibliotheken mogen onder voorwaarden open.

Winkelcentra mogen vanaf 15 juni weer open maar moeten ervoor zorgen dat er niet wordt samengeschoold .

Markten mogen weer open.

Tot 6 mensen mogen elkaar (binnen en buiten) ontmoeten. Tot 15 mensen mogen buiten samen sporten.

Aan het eind van juni mogen pubs met een restaurantgedeelte weer open.

NB: Contactberoepen zoals kappers moeten nog tot 20 juli wachten. (Mijn partner heeft een flinke bos rood haar en popelt om naar de kapper te gaan, net als velen met haar).

Ik krijg regelmatig vragen over het reizen naar Ierland: is dat voor toerisme al mogelijk?  Het antwoord is simpel: nee!  Men wil hier momenteel geen toeristen van buiten Ierland om infectie van buiten te voorkomen. Mensen die in Ierland wonen mogen, zoals het er nu uitziet, vanaf 20 juli weer in eigen land reizen. Er is nog helemaal geen sprake van het opstarten van buitenlands toerisme naar Ierland maar men hoopt dat de Ieren zelf dit jaar van de gelegenheid gebruik zullen maken om het eigen land te gaan verkennen en in Ierland op vakantie te gaan.

covid-19 tweede fase.

persconferentie, vrijdagmiddag 5 juni, over het ingaan van de tweede fase.


Een reactie plaatsen

Een Iers ontbijt.

Eergisteren was ik in de Spar in het dorp op 3 km afstand van ons huis en besloot dat ik tijdens dit bank holiday weekend (lang weekend) weer eens een full Irish breakfast wilde, maar dan als brunch. Wij eten nog slechts een paar keer per week vlees en voor de rest vegetarisch, veganistisch en soms vis maar af en toe heb ik gewoon zin in zo’n hap vol verzadigde vetzuren en zout, want dat zit er ook genoeg in.

De eerste keer dat ik met het full Irish breakfast in aanraking kwam was eind jaren 80 toen ik voor de eerste keer naar Ierland ging. Twee-en-een-halve week Ierland en vanaf het eerste ontbijt na de breakfast cereals (cornflakes of muesli), de keuze tussen toast and jam (continental breakfast), scrambled eggs,  of een full Irish breakfast met sausages, black- and white pudding, rashers, gebakken ei of gepocheerd ei, meestal met gebakken halve tomaten, een enkele keer gebakken champions, soms zelfs met witte bonen in tomatensaus. Het brood dat er bij werd geserveerd was Iers sodabread en/of toast wat je dan allemaal wegspoelde met een flinke pot thee. Ik reisde in die jaren met het openbaar vervoer en, eenmaal op locatie, met de fiets of benewagen. Ik liep en fietste dus al die vettige ontbijten er wel weer af. Toch waren mijn toenmalige vriendin en ik erg blij dat we in Doolin, County Clare in de bed&breakfast van Maeve Fitzgerald terechtkwamen want die bood ons fruit en locaal gemaakte kaas als alternatief en wat moest ze lachen toen we zeer gretig op dat aanbod ingingen en haar daarvan de reden vertelden. We wilden eerst nog verder naar Galway maar bleven er vijf nachten plakken omdat we het er zo naar de zin hadden maar ook vanwege de sfeer en de muziek. Doolin was toen nog niet zo commercieel en volgebouwd als het nu is en ik kon er iedere avond in sessies spelen.

Vandaag dus weer eens een Iers ontbijt. Maar wat zit er nu allemaal in die Ierse ontbijtproducten?

Sausages zijn bakworstjes die voornamelijk uit varkensvlees (ongeveer 63 %), varkensvet en broodkruim met kruiden en zout bestaan. Je kunt ze in de koekepan of op de grill bakken. In Ierse cafetaria’s worden battered sausages aangeboden. Dit zijn dezelfde worstjes met een deeglaagje uit de frituur. Bah. Er worden tegenwoordig ook allerlei soorten gourmetsausages aangeboden met verschillende kruiden, en/of toevoegingen en soms meer vleesgehalte waardoor ze duurder zijn.

Rashers zijn plakjes bacon van de rug van het varken. Er zit veel verschil in kwaliteit en smaak. Sommigen zijn boven hout gerookt als onderdeel van het verduurzamingsproces, goedkopere soorten zijn soms volgepompt met water waardoor het heel wat lijkt maar de rashers tijdens het bakken flink in omvang verminderen. Wij letten dan ook altijd op “dry cured” wat betekent dat er geen water aan toegevoegd is zodat ze in de pan of onder de grill niet kleiner worden door waterverdamping. Het verduurzamingsproces wordt met zout, suiker en soms smaakmiddelen als esdoornsiroop (maple cured) uitgevoerd.

Black and white pudding bestaan voornamelijk uit vleesafval, vet, broodkruimels, havermout en granen, kruiden en zout. Nu betekent vleesafval hier gewoon de stukjes vlees en vet die overblijven wanneer er vlees wordt weggesneden. In sommige pudding wordt ook lever gedaan. Het verschil tussen black en white is dat in de black pudding bloed wordt toegevoegd. Tussen de merken zit best wel verschil. Iedere slager heeft weer een eigen recept. Wij vinden zelf de Clonakilty pudding lekker. Die is van rundvlees gemaakt. Veel pudding wordt van varkensvlees (baconresten) gemaakt. Zowel de black pudding als de white pudding wordt in een langwerpige rol maar ook in een hoefijzervormige rol aangeboden. Om te bakken snij je het in  2 tot 3 cm plakjes terwijl het nog in het plastic omhulsel zit. Daarna haal je het plastic er af en bak het aan beide kanten in de pan of onder de grill.

Van zowel de sausages als de pudding worden tegenwoordig vleesloze varianten aangeboden. Het aanbod is het grootst met de sausages. Van de pudding is Clonakilty de bekendste aanbieder met een veganistische optie. Nu klinkt dat erg modern maar de vegan pudding was soms vroeger ook te krijgen in vastentijd (lent). Dan mocht men geen vlees eten en was de vleesloze variant van de pudding wel toegestaan. Rashers worden in supermarkten en de natuurvoedingswinkels bij ons in de buurt in ieder geval niet vleesloos aangeboden maar er zijn wel recepten van te vinden.

Vandaag gaan wij voor de traditionele vleesvariant van het full Irish breakfast met het verschil dat we het als brunch eten met een beste mok echte Ierse Barry’s Tea, niet de zakjes, maar de losse thee: Gold Blend natuurlijk.

Iers ontbijt

Rashers, sausages, black- and white pudding, fried egg, fried tomatoes en zelfgebakken sodabread.


Een reactie plaatsen

Een Iers coronavirusverslag 5

Er is een eind gekomen aan de speculaties over wat er na 5 mei gaat gebeuren. Gisteravond, aan het begin van het lange weekend (bank holiday weekend), hield de Taoiseach (minister president) Leo Varadkar een toespraak waarin hij de eerste stappen benoemde en in een interview tijdens het populaire vrijdagavondprogramma “The Late Late Show” nader inging op de 5 geplande fases. Ook werd het stappenplan op de regeringswebsite geïntroduceerd onder de naam “Roadmap for reopening society and business”.

Maar eerst even wat anders: de afgelopen week ben ik verschillende keren via Facebook, via mail en persoonlijke berichten door Nederlanders benaderd over een zomervakantie in Ierland dit jaar. Ik kan daar heel kort over zijn. Dat kun je vergeten. Leo Varadkar heeft in het interview tijdens “The Late Late Show” alleen over “domestic travel” gesproken, vanaf fase 4. Hoe het na de zomer vanaf oktober verder gaat is nog niet duidelijk. We zijn al blij wanneer het voor ons weer wat gemakkelijker wordt om binnen Ierland te reizen. We hebben dan wel een grote tuin en de gelegenheid tot mooie wandelingen in onze eigen omgeving maar met het mooiere weer begint het toch te kriebelen en willen we graag naar de Atlantische kust of naar de meren en berggebieden in het binnenland.

Er zijn momenteel dus 5 fases aangekondigd die ieder zo’n 3 weken in beslag nemen en met kleine stappen beperkingen opheffen. Mocht het fout gaan dan kan het gemakkelijk weer worden teruggedraaid en mocht het goed gaan dan kunnen bepaalde stappen volgens Leo Varadkar eerder worden ingezet. Er zullen vanaf 18 mei meer winkels open gaan met restricties in plaats en in de volgende fases zal de lijst met winkels worden uitgebreid. Veel van wat er in de fases gebeurt heeft te maken met het weer kunnen ontmoeten van anderen, het openen van winkels en restaurants en in de laatste 2 fases toestaan van contactgevoelig werk zoals kappers en ook de pubs mogen pas in de laatste fase weer onder strenge voorwaarden open. In het interview in “The Late Late Show” zei Leo Varadkar dat de fases niet statisch zijn en als richtlijn moeten worden gezien waarbij ook met een scherp oog naar de ervaringen van landen als Denemarken zal worden gekeken. De regering zal proberen om bedrijven en ondernemers zo goed mogelijk met de herstart te ondersteunen. Hij gaf aan dat er bewust voor gekozen is om voorzichtig en langzaam te werk te gaan omdat dan de kans kleiner is dat we weer een stap terug moeten. Groot gelijk.

Het openen van scholen en kinderopvang is voor ons niet belangrijk want wij hebben geen kinderen. Het openen van winkels wel want alhoewel we geen gebrek hebben aan etenswaren, zijn bijvoorbeeld drogisterijen, tuincentra, DIY zaken en kledingwinkels momenteel nog gesloten. Die gaan nu in de volgende fases gefaseerd weer open. Ook het kunnen ontmoeten van vrienden en het reizen zijn voor ons natuurlijk van grote betekenis.Tot nu toe mochten we 2 km van ons huis (met uitzondering van noodzakelijk werk en winkelverkeer), vanaf 5 mei wordt dat 5 km en vanaf 18 mei 20 km. Waar ze die afstanden op baseren weet ik niet maar ik denk dat de voornaamste boodschap is dat ze niet willen dat mensen massaal naar vakantiehuisjes, strand en andere toeristenplekken gaan. Veel Ieren uit stedelijke gebieden hebben namelijk een huisje of caravan ergens in een caravanpark aan de westkust, in het zuiden of zuidoosten van Ierland of zijn gewend er een te huren tijdens weekenden of vakanties. Vooral de trek van het oosten naar het westen wil men tegengaan omdat er veel meer gevallen in en rond Dublin zijn dan ergens anders in het land en men juist verspreiding wil tegengaan. 20 Kilometer geeft je dan vaak net de gelegenheid om dichtsbijzijnde familie en vrienden te bezoeken (met inachtneming van social distancing) en toch nog binnen je eigen regio te blijven.

De grootste verandering voor ons zal in fase 4, op 20 juli plaatsvinden. Dan mogen we, wanneer alles goed gaat, weer in heel Ierland reizen, behalve de voor de kust liggende, bewoonde eilanden die pas weer in fase 5 vanaf 10 augustus weer mogen worden bezocht.

De reisrestricties gooien voor ons wat plannen in de war want we wilden graag in mei of juni terug naar Great Saltee, een eiland en vogelreservaat voor de kust van het graafschap Wexford. Het is dan de beste tijd voor het fotograferen van papagaaienduikers en jan-van-genten. Die zijn na de broedtijd weer verdwenen. Dat zullen we dus een jaar moeten verzetten, tenzij we wat vroeger weer mogen reizen. Mijn vakantie zal ik proberen op eind juli te zetten. Dan kunnen we hopelijk weer van onze geliefde en nieuwe mooie plekken in Ierland genieten en kan ik die weer fotografisch vastleggen.

Connemara

Hopelijk kunnen we eind juli weer naar onze geliefde plekken reizen.


Een reactie plaatsen

Een Iers coronavirusverslag 4.

Donderdag 23 april was de hoogste piek van nieuw geregistreerde coronagevallen in de republiek met 936 mensen. Dat was een domper want het aantal ging juist weer naar beneden met op 21 april “slechts” 388 gevallen. Na 23 april hadden we gelukkig een paar dagen met weer een afname waarbij het aantal nieuw geregistreerde gevallen op 25 april op 377 stond. Gisteren, zondag 26 april, was er helaas weer een piek met 701 nieuw geregistreerde gevallen. Nu is dit op en neer gaan van de statistieken misschien niet helemaal dekkend want ik weet niet precies hoe lang het momenteel duurt om de testresultaten er door te krijgen. Bij mij duurde het goed anderhalve week. Het totale aantal geregistreerde gevallen stond gisteren in ieder geval op 19.262 en het bevestigde dodental op 1087.

Er wordt al druk gespeculeerd op de geplande aankondigingen van de regering op 5 mei. Een symbolische datum voor Nederland maar of het coronarestrictiebevrijdingsdag in Ierland gaat worden is nog maar de vraag. Verwacht wordt dat het om versoepelingen op zeer kleine schaal zal gaan die gefaseerd, over weken en maanden zullen worden ingevoerd en snel weer kunnen worden teruggedraaid mocht het weer de verkeerde kant uit gaan. Volgens de Irish Times kan dan gedacht worden aan het gedeeltelijk opheffen van cocooning voor ouderen, het terugkeren van kinderen naar scholen, het versoepelen van de binnenlandse reisrestrictie naar iets verder van huis en nog wat van dat soort kleine stappen. Misschien mogen winkels en andere voorzieningen weer gedeeltelijk op proef open. Het hangt allemaal ook af van hoe snel en goed er getest kan worden en hoe goed iedereen meewerkt.

Vandaag werd op de Ierse tv en radio gemeld dat de Gardaí, de Ierse politie, al begin deze week meer op de wegen aanwezig zal zijn om er op te letten dat mensen die willen gaan reizen omdat er weer een bank holiday weekend (lang weekend) aankomt en die de politie te slim af willen zijn door vroeger in de week al te vertrekken, voor te zijn. Er is in Ierland echter een bijkomend probleem met reizigers vanuit Noord-Ierland. De Gardaí kan ze officieel niet verbieden om naar Ierland te komen voor dagtochten. Er wordt wel gezegd dat de Gardaí nog wat middelen tot beschikking heeft maar er wordt niet gezegd wat dat dan is. De 2 km regeling is in de republiek nog steeds van kracht. Vijf mei is pas na het lange weekend en waarschijnlijk mogen we dan nog steeds niet gewoon reizen. Het wordt wel lastiger met al het mooie weer dat we de afgelopen week hadden en nog steeds hebben. Vandaag was ook weer zo’n mooie dag. Ik denk dat Orla en ik dit weekend als het weer mooi genoeg is een klein beetje burgerlijk ongehoorzaam gaan zijn door een heuvel die een paar kilometer buiten de 2 km grens ligt op te gaan. Je hebt daar een klein bos en een wandeling met mooie uitzichten maar het is geen toeristische plek waar veel mensen komen dus dat moet kunnen.

Het reizen vanuit welk land dan ook naar Ierland is nu verbonden aan het invullen van een speciaal formulier en een verplichte quarantaine van twee weken waarin je met niemand direct contact mag hebben. De plek waar die quarantaine wordt uitgezeten moet op het formulier vermeld worden en kunnen worden gecheckt. Ik neem aan dat deze maatregel in ieder geval nog een tijd gehandhaaft blijft want men wil, zodra het virus hier meer onder controle is, natuurlijk niet de kans lopen dat het door reizigers weer een nieuwe golf veroorzaakt. Dit “Public Health Passenger Locator Form” moet worden gedownload van gov.ie. Na die twee weken zelfisolatie mag je binnen Ierland dan natuurlijk nog niet reizen, dus toerisme blijft vooralsnog onmogelijk. De Ieren zelf zijn ook helemaal niet happig op buitenlanders die naar Ierland reizen. Er is net nog een rel geweest rond Bulgaarse werkers die door fruitkwekers Ierland werden binnengehaald om aardbeien te plukken.  Veel Ieren waren erg verontwaardigd over hun komst. Dit zijn echter noodzakelijke werkers die zich ook aan alle geldende regels van het niet binnen Ierland reizen zullen moeten houden en eerst twee weken in quarantaine zullen moeten. Nog een week en dan weten we weer meer.

Uitzicht over het graafschap Limerick.

Van dit uitzicht willen we het komend weekend weer genieten wanneer het weer het toelaat.


Een reactie plaatsen

Een Iers coronavirusverslag 3

Het paasweekend is gelukkig redelijk rustig verlopen en de meeste mensen bleven thuis. Men is blijkbaar geschrokken van de heftige, boze en zelfs soms vijandige reacties van de bewoners uit de kustregio’s en men had daarnaast waarschijnlijk geen zin in hoge boetes en de kans op te worden teruggestuurd na de lange rit te hebben gemaakt. Vijf mei wordt de situatie heroverwogen. Een bevriend fotograaf uit de stad Limerick zette een filmpje op Facebook waarin hij in zijn auto door de stad rijdt: lege straten, gesloten pubs en winkels: een unheimliche, onwerkelijke sfeer. Wij zijn al weken niet meer in de stad Limerick geweest en doen de boodschappen in de kleine supermarkt in het dorp of in Newcastle West of Charleville. Orla doet de meeste boodschappen aangezien er per huishouden maar één persoon de winkel in mag. Daardoor ziet ze ook weer eens wat andere mensen want zij werkt vanuit huis en ik ga daarentegen overdag naar mijn werk waar ik genoeg mensen ontmoet. Op mijn werk is het natuurlijk veranderd want ik kan slechts met één persoon tegelijk werken in zijn of haar eigen apartement en ben beperkt tot een paar mensen per dag. De bewoners kunnen wel een wandeling om het huis maken of buiten voor hun apartement zitten maar voor hen is het natuurlijk ook vervelend dat ze nergens naar toe kunnen.

Hier op het platteland van het graafschap Limerick merk je verder niet zoveel van de coronacrisis. De boeren zijn op het land aan het werk, het was altijd al vrij rustig bij de weg en het enige dat opvalt is dat er ’s ochtends geen schoolbussen rijden en ander schoolverkeer en dat de medewerkers in het streekwinkeltje vanachter een plastic scherm op de toonbank afrekenen. Het is slechts een klein winkeltje en mensen worden soms wat zenuwachtig wanneer iemand anders binnenkomt want het is wat schipperen om afstand te kunnen bewaren. Ik zag op de weg van mijn werk naar huis op een zijweggetje een auto stilstaan met een oudere man er in. Er stond een oudere vrouw met hem door het open raampje te praten zoals je wel vaker op het platteland ziet. Het eerste dat mij opviel was dat ze veel te dichtbij stond. Het “social distancing” is voor mij ongemerkt het nieuwe normaal is geworden. Over het algemeen zien we mensen om ons heen zich er goed aan houden maar voor ouderen is het misschien moeilijker om hun gewoontes te veranderen, vooral wanneer je er verder niet zoveel van ziet. In de stad word je er meer aan herinnerd.

Orla houdt telefonisch contact met haar moeder in zuid-Tipperary en via een Facebookgroepje met verdere familie. Ik hield voor de crisis ook al contact met mijn familie in Nederland via WhatsApp, Skype, Kik en Snapchat. Vaak met berichtjes maar ook geregeld een videogesprek Met vrienden in Ierland houden we telefonisch, per tekstberichten en Facebook contact.

Wat ik vooral mis zijn de roadtrips die Orla en ik geregeld in het weekend maken want zodra het weer langer licht is begint het te kriebelen en er zijn nog zoveel mooie plekken waar we nog nooit zijn geweest of die we weer willen bezoeken. Daarnaast gingen we vaak op een vrijdagavond of zaterdagavond uit eten in een restaurant of in een van onze favoriete pubs en dan vaak in Dolans in Limerick waarvan we de eigenaars kennen. Restaurants, cafés en kroegen hebben het nu zwaar te verduren. Sinds ik in Ierland kwam wonen zijn er al veel pubs gesloten: tussen 2005 en 2019 zo’n 1535. Dat had vooral te maken met strengere drink-driving wetgeving, gekoppeld aan meer controles, gecombineerd met goedkopere alcohol in winkels als Aldi en Lidl en veel meer aanbod op de tv met naast de Ierse zenders kabel en satellietzenders van bedrijven zoals Sky. Daar zijn nu internetdiensten als Netflix bijgekomen. Cocooning werd daardoor al lang voor de coronacrisis gedaan; men ging al veel minder naar de pubs. Toen ik in 1989 voor de eerste keer in Ierland kwam was de pub nog een verlenging van de huiskamer maar dat is al lang niet meer zo. Veel pubs moesten het nu hebben van gelegenheden zoals verjaardagen, bruiloften, een pubquiz, sportevenementen, clubvieringen, enz. In pubs in dorpen en op het platteland zag je doordeweeks bijna niemand meer. In steden ligt dat weer iets anders. Het is nu afwachten hoeveel pubs aan de coronacrisis ten onder gaan en dat geldt natuurlijk ook voor restaurants en cafés want groepsbijeenkomsten zullen nog lang taboe zijn en een anderhalve meter economie is vooral voor kleinere zaken niet haalbaar.

Het weekend (24 – 26 april) wordt (voor Ierse begrippen) warm met temperaturen rond de 20 graden Celsius. Er is al aangegeven dat de politie in grote getale aanwezig zal zijn om the checken dat mensen zich aan de afgesproken regels houden. Wij houden het bij onze tuin en wandelingen dicht bij huis.

Gaspeldoorn met de heuvel Knockfierna in de achtergrond

Ook vlak bij huis is het mooi.


Een reactie plaatsen

Een Iers coronavirusverslag 2.

Op 27 maart zijn er in Ierland verregaande restricties ingevoerd, algemeen als lockdown bestempeld. Wij worden verwacht zoveel mogelijk thuis te blijven, ons niet verder dan 2 km van ons huis te begeven voor een frisse neus en er verder alleen uit te gaan voor de noodzakelijke boodschappen en essentieel werk. Ik heb zelf tot 8 april thuis gewerkt na twee weken quarantaine en een verplichte coronavirustest omdat ik met erg kwetsbare mensen werk. Vanaf 8 april ben ik weer werkzaam in het huis voor mensen met lichamelijke beperkingen. Met een oorthermometer wordt 2 x daags onze temperatuur gemeten en er zijn al dozen vol met beschermingsmiddelen aanwezig voor het geval dat. Tot nu toe zijn er op mijn werk nog geen mensen besmet.

Orla en ik wonen op het platteland van het graafschap Limerick en wij hebben een pompstation met kleine winkel op zo’n 2 km afstand van ons en een Spar in een dorp op 3 km afstand. Goed voor zaken als melk, kaas, eieren, brood, afwas en schoonmaakmiddelen en wat basisgroenten, maar toch wat beperkt in aanbod. Wij gaan daarom in ieder geval 1 keer per week naar het stadje Newcastle West of naar Charleville voor boodschappen, allebei op zo’n 17 km afstand. In de Lidl en de Dunnes hebben ze het goed geregeld en kun je voldoende afstand van andere mensen houden. Vóór de lockdown winkelden we veel in de stad Limerick op ongeveer 30 km afstand.

Een groot aantal van de mensen in onze vriendenkring zijn stads-Ieren. Stads-Ieren hebben over het algemeen niet zoveel op met het plattelandsleven. Ze komen er voor een dagtochtje of vakantie.  Ze vinden het prettig om gemakkelijk naar de winkels te kunnen, uit te kunnen gaan om te lunchen met een groot aanbod aan gelegenheden, enz. Daar heb je echter in deze coronavirustijden niet zoveel aan want alles is dicht.

Toen Orla en ik in 2000 in Ierland gingen wonen, hebben we eerst een jaar in een stadje gewoond. Dat was voor mij als stadsjongen in ieder geval niet zo’n grote overgang. Een jaar later kochten we een huis op het platteland. Daar wonen we nog steeds en ik ben er nog nooit zo blij mee geweest. We hebben een huis op 2000 vierkante meter, velden rondom en kunnen wandelingen op rustige weggetjes maken zonder enig probleem. Wij voelen ons daardoor minder opgesloten ook al mogen we er in onze vrije tijd niet op uit en mis ik onze dagtochten wel.

Traditiegetrouw trekken veel stads-Ieren in de zogenaamde bank holiday weekenden (lange weekenden rond feestdagen) naar het platteland. Het paasweekend is een bank holiday weekend en de cabinekoorts of claustrofobie, hoe je het ook wilt noemen, begint in de steden zo langzamerhand toe te slaan. Men wil er uit. De reisbeperkingen zijn echter nog steeds van kracht en op het Ierse platteland is men er absoluut niet van gediend om allerlei bezoekers, veelal uit dichtbebouwde gebieden met een verhoogd risico op het virus, op hun dak te krijgen. In Donegal vreest men voor bezoekers uit Noord-Ierland. Op toegangswegen zijn controleposten van de gardaí (Ierse politie) opgezet en reizigers die deze weten te omzeilen kunnen rekenen op een vijandige houding van de plaatselijke bevolking. Een boer in het noorden van de republiek Ierland die vakantiegangers in een bungalow net buiten de grens van zijn land zag arriveren, kondigde aan dat hij ging gieren en extra veel stront vlak voor de tuin van het vakantiehuis zou deponeren. In het graafschap Clare werden door buurtbewoners A4tjes door de brievenbussen van vakantiewoningen gestopt met daarop de bedreiging dat als je in je vakantiehuisje werd gezien, er een kans was dat je misschien na de crisis geen vakantiehuisje meer zou hebben. De Ierse politie heeft van de regering een mandaat gekregen om rond dit weekend mensen hoge boetes te kunnen geven en zelfs te arresteren wanneer men zich niet aan de reisbeperkingen houdt. Men kan een boete tot 2000 Euro krijgen en er kunnen gevangenisstraffen tot 6 maanden opgelegd worden. Er is grote kans dat mensen die in vakantiewoningen of stacaravans worden gezien, door de plaatselijke bevolking worden aangegeven. De gardaí zal veel controleren.

Het idiote is wel dat de veerboot vanuit Engeland nog gewoon vaart en er niet alleen vrachtverkeer maar ook campers en caravans van boord kwamen. Niet echt handig in een lockdown.

Er zijn nu 8,928 geregistreerde coronavirus gevallen en 320 doden in de Ierse republiek.

Hier wat foto’s van een wandeling vlak bij huis. We zijn nu echt blij dat we op het platteland wonen. Klik op de foto om een grotere versie te zien.


1 reactie

Storm Hannah 2.

Vrijdag ben ik normaalgesproken vroeg vrij omdat ik de rest van de week langer doorwerk en om 10 voor 1 was ik al weer thuis. Het graafschap Clare had code rood maar voor Limerick gold nog steeds vanaf vier uur code oranje. Het gebeurt niet vaak dat een storm op een vrijdagmiddag begint en ik zei tegen Orla dat ik eigenlijk wel een paar uurtjes naar de kust wilde om te zien of ik wat spectaculaire stormfoto’s kon maken. Orla keek me aan alsof ik twee hoofden had en vroeg me of ik wel goed bij het fysieke hoofd was. Ik argumenteerde dat het Ierse meteorologische instituut na een misser de laatste jaren erg aan de voorzichtige kant was met het uitgeven van waarschuwingen en dat ik, mede na bestudering van de weersvoorspellingen op yr.no, tot de conclusie was gekomen dat het tot een uur of 7 ’s avonds betrekkelijk veilig op de weg zou zijn. Ze hoefde niet mee, ik kon best alleen gaan. Dat wilde ze echter niet maar ze wilde alleen naar de kust van het graafschap Kerry omdat dat dichterbij was. Dat vond ik een mooi compromis en om drie uur zaten we in de auto richting Ballyheigue waar we een goed uur later aankwamen na een rit waarbij we door een aantal regenbuien reden, de wind onderweg behoorlijk toenam en ik één keer voor een paar omgewaaide afvalcontainers moest uitwijken en een keer voor een half over de weg gewaaide verrotte stam die we netjes weer in de berm duwden. Ik parkeerde de auto vlak bij het strand maar er was één probleem: we konden de autodeuren bijna niet open krijgen terwijl de auto ook flink stond te schudden. Dat kon problemen geven met nog toenemende wind. Ik besloot toen om de auto maar in het dorp, in een iets meer beschutte zijstraat te parkeren.

Een strandwandeling zat er niet in. Het waaide inmiddels zo hard dat het af en toe moeilijk was om op de been te blijven. Het grootste probleem was echter het zand. Het was droog en nog redelijk helder weer maar de enige reden waarom ik mijn zonnebril opzette was ter bescherming van mijn ogen tegen het rondzwiepende zand.  We werden compleet gezandstraald terwijl we nog niet eens op het strand stonden. Ik was diep onder de indruk van de kracht die de wind inmiddels had. Het leek er echter op dat de  storm een averrechts effect op het water had. Het was alsof de golven teruggetrokken werden inplaats van opgestuwd. Ik had hogere golven gezien op een rustigere dag. Ik begreep toen dat het mede werd veroorzaakt vanwege afgaand tij. Via mijn slimme telefoon zag ik dat het om een uur of 7 volledig eb zou zijn. Tsja, dat werd dus niets met de spectaculaire foto’s.

We besloten om terug te rijden via Ballybunnion, een kustplaatstje met mooie klippen. Wie weet dat er daar wat betere foto’s te maken zouden zijn. In Ballybunnion aangekomen bleek dat de wind welliswaar behoorlijk tekeer ging waardoor ik een aantal keren bijna van de sokken werd geblazen maar dat het met de golven net zo droevig gesteld was. Orla maakte de opmerking dat dit de eerste keer was dat ze het strand zo leeg had gezien, wat echter geen wonder was met al het rondzwiepende zand. Ik voelde me teleurgesteld omdat ik me zo verheugd had op huizenhoge golven tot ik enigzins beschaamd bedacht dat de kustbewoners juist erg blij zouden zijn met het feit dat de storm samenviel met eb. De meeste schade in voorgaande stormen was juist veroorzaakt door de combinatie vloed en storm. Dan maar geen mooie plaatjes.

Om zeven uur die avond waren we weer thuis na een rit waarbij we een over de weg rollende grote gymbal, een paar afvalcontainers en een plastic tuinstoel moesten ontwijken. De storm begon een uur later bij ons thuis de windspierballen te laten zien. Het ging behoorlijk tekeer maar we hebben geen moment zonder stroom gezeten. Het heeft de hele nacht gestormd. Ik ben er een paar keer uit geweest om met grote moeite rond het huis te lopen. Het ging allemaal goed. Zaterdagochtend hoorden we dat duizenden huishoudens zonder stroom zaten en een aantal caravans op campings langs de kust totaal vernield waren. Gelukkig waren er geen doden te betreuren.

Stiekem hoop ik nog wel op stormweer bij vloed, in een weekend, waarbij de golven spectaculair zijn, ik mijn mooie foto’s kan maken, maar niemand schade lijdt.

Ballybunnion 26-04-2019

De storm Hannah ging gepaard met laag water waardoor de golven laag bleven maar het strand leeg vanwege het rondzwiepende zand.