limerick-groninger

Een blog over Ierland.


1 reactie

Storm Hannah 2.

Vrijdag ben ik normaalgesproken vroeg vrij omdat ik de rest van de week langer doorwerk en om 10 voor 1 was ik al weer thuis. Het graafschap Clare had code rood maar voor Limerick gold nog steeds vanaf vier uur code oranje. Het gebeurt niet vaak dat een storm op een vrijdagmiddag begint en ik zei tegen Orla dat ik eigenlijk wel een paar uurtjes naar de kust wilde om te zien of ik wat spectaculaire stormfoto’s kon maken. Orla keek me aan alsof ik twee hoofden had en vroeg me of ik wel goed bij het fysieke hoofd was. Ik argumenteerde dat het Ierse meteorologische instituut na een misser de laatste jaren erg aan de voorzichtige kant was met het uitgeven van waarschuwingen en dat ik, mede na bestudering van de weersvoorspellingen op yr.no, tot de conclusie was gekomen dat het tot een uur of 7 ’s avonds betrekkelijk veilig op de weg zou zijn. Ze hoefde niet mee, ik kon best alleen gaan. Dat wilde ze echter niet maar ze wilde alleen naar de kust van het graafschap Kerry omdat dat dichterbij was. Dat vond ik een mooi compromis en om drie uur zaten we in de auto richting Ballyheigue waar we een goed uur later aankwamen na een rit waarbij we door een aantal regenbuien reden, de wind onderweg behoorlijk toenam en ik één keer voor een paar omgewaaide afvalcontainers moest uitwijken en een keer voor een half over de weg gewaaide verrotte stam die we netjes weer in de berm duwden. Ik parkeerde de auto vlak bij het strand maar er was één probleem: we konden de autodeuren bijna niet open krijgen terwijl de auto ook flink stond te schudden. Dat kon problemen geven met nog toenemende wind. Ik besloot toen om de auto maar in het dorp, in een iets meer beschutte zijstraat te parkeren.

Een strandwandeling zat er niet in. Het waaide inmiddels zo hard dat het af en toe moeilijk was om op de been te blijven. Het grootste probleem was echter het zand. Het was droog en nog redelijk helder weer maar de enige reden waarom ik mijn zonnebril opzette was ter bescherming van mijn ogen tegen het rondzwiepende zand.  We werden compleet gezandstraald terwijl we nog niet eens op het strand stonden. Ik was diep onder de indruk van de kracht die de wind inmiddels had. Het leek er echter op dat de  storm een averrechts effect op het water had. Het was alsof de golven teruggetrokken werden inplaats van opgestuwd. Ik had hogere golven gezien op een rustigere dag. Ik begreep toen dat het mede werd veroorzaakt vanwege afgaand tij. Via mijn slimme telefoon zag ik dat het om een uur of 7 volledig eb zou zijn. Tsja, dat werd dus niets met de spectaculaire foto’s.

We besloten om terug te rijden via Ballybunnion, een kustplaatstje met mooie klippen. Wie weet dat er daar wat betere foto’s te maken zouden zijn. In Ballybunnion aangekomen bleek dat de wind welliswaar behoorlijk tekeer ging waardoor ik een aantal keren bijna van de sokken werd geblazen maar dat het met de golven net zo droevig gesteld was. Orla maakte de opmerking dat dit de eerste keer was dat ze het strand zo leeg had gezien, wat echter geen wonder was met al het rondzwiepende zand. Ik voelde me teleurgesteld omdat ik me zo verheugd had op huizenhoge golven tot ik enigzins beschaamd bedacht dat de kustbewoners juist erg blij zouden zijn met het feit dat de storm samenviel met eb. De meeste schade in voorgaande stormen was juist veroorzaakt door de combinatie vloed en storm. Dan maar geen mooie plaatjes.

Om zeven uur die avond waren we weer thuis na een rit waarbij we een over de weg rollende grote gymbal, een paar afvalcontainers en een plastic tuinstoel moesten ontwijken. De storm begon een uur later bij ons thuis de windspierballen te laten zien. Het ging behoorlijk tekeer maar we hebben geen moment zonder stroom gezeten. Het heeft de hele nacht gestormd. Ik ben er een paar keer uit geweest om met grote moeite rond het huis te lopen. Het ging allemaal goed. Zaterdagochtend hoorden we dat duizenden huishoudens zonder stroom zaten en een aantal caravans op campings langs de kust totaal vernield waren. Gelukkig waren er geen doden te betreuren.

Stiekem hoop ik nog wel op stormweer bij vloed, in een weekend, waarbij de golven spectaculair zijn, ik mijn mooie foto’s kan maken, maar niemand schade lijdt.

Ballybunnion 26-04-2019

De storm Hannah ging gepaard met laag water waardoor de golven laag bleven maar het strand leeg vanwege het rondzwiepende zand.

Advertenties


1 reactie

Storm Hannah.

Het gaat stormen vandaag. Gisteren kreeg ik al via een app een code oranje waarschuwing voor het graafschap Limerick waar wij wonen en ook voor de graafschappen Cork en Kerry. Het graafschap Clare heeft inmiddels code rood. Voor de meeste andere graafschappen geldt code geel dat nog kan veranderen naar oranje voor een deel van de nacht. De waarschuwing geldt vanaf een uur of vier vanmiddag maar dat is erg ruim genomen. Op de meeste plaatsen zal de storm pas gedurende de avond echt beginnen. Er worden windstoten van 130 km per uur verwacht met de daarbijbehorende schade van omgevallen bomen en stroomuitval.

Wij zijn niet blij met deze storm, vooral omdat onze twee appelbomen mooi in bloei staan en het maar afwachten is hoe ze de storm doorkomen. Stroomuitval bij storm zijn we wel gewend. In Ierland heb je nog veel bovenleidingen en dan is dat bijna onvermijdelijk. Meestal is dat binnen een paar uur weer opgelost. We koken op flessengas dus we kunnen water koken voor een kop thee en zelfs eten bereiden. Kaarsen batterijlampjes en zelfs een olielamp zijn voorhanden. Wanneer de storm vannacht over ons heentrekt kan het zijn dat we morgenochtend geen stroom hebben. We zien wel.

Het westen van Ierland ligt aan de Atlantische oceaan. Tussen Amerika en Ierland ligt geen land, hetgeen betekent dat Atlantische stormen behoorlijk kunnen huishouden wanneer ze Ierland bereiken. Wij wonen op een uur rijden van de Atlantische kust en dat is maar goed ook. Pal aan de kust wonen kan heel mooi zijn maar wanneer je huis een aantal keren is ondergelopen of op een andere manier beschadigd door een zware storm, is de lol er snel af. Het is voorspeld dat de klimaatverandering voor Ierland betekent dat naast warmer weer er waarschijnlijk meer zware stormen zullen plaatsvinden. Dat zal niet alleen voor windschade zorgen maar ook waterschade door hevige regenval, opgestuwd water uit de oceaan maar ook uit de rivieren. Ook zonder storm kan hevige regenval al voor problemen zorgen omdat men ook in Ierland zo dom is geweest om huizen te bouwen in overstromingsgebieden met als gevolg dat het overtollige water nergens heen kan en er langs rivieren straten en huizen onderlopen. Je kunt wel bedenken wat zware storm in combinatie met hevige regenval kan betekenen.

Waarschijnlijk zal storm Hannah waar wij wonen wel meevallen. Ik hoop het, vooral voor de tuin. We zijn er in ieder geval klaar voor: de vuilcontainers zijn al in de schuur geplaatst, net als de droogmolen, de plastic compostvaten zijn met stenen en autobanden verzwaard zodat de deksels er niet af kunnen waaien, batterijen zijn opgeladen, kaarsen zijn op voorraad, oh, en we hebben brood, maar dat is een Iers grapje. Lang verhaal.

storm Hannah 2

Het kleurrijke beeld van storm Hannah.


Een reactie plaatsen

Dolores O’Riordan.

In 2010 was ik in het Thomond Park stadion in de stad Limerick als fotograaf voor ilovelimerick.com bij de opening van de Ierse Special Olympics. Ik had een mediapas en mocht dus overal komen en fotograferen. De Cranberries waren de hoofdact en ik stond vlak voor het podium. Ik had mijn 24-105 mm zoomlens op de camera omdat ik groothoek nodig had vanwege het feit dat ik zo dichtbij stond. Het was een onvergetelijk concert mede vanwege het feit dat het concert het eerste concert in Limerick was in 16 jaar. 1989, Het jaar dat de Cranberries als band begonnen, was ook het jaar dat ik voor het eerst naar Ierland op vakantie ging. Dolores kwam er in 1990 bij als zangeres en ik heb nog steeds mooie herinneringen aan het nummer “Dreams” dat in de zomer van 1992 in Ierland uitkwam, gevolgd in 1993 door het nummer “Linger” en hun debuutalbum “Everybody Else Is Doing It, So Why Can’t We?” 1993 Was het jaar dat ik Orla in Ierland ontmoette en hun debuutalbum is voor altijd gelinkt met deze zomer en het ontmoeten van de liefde van mijn leven. Het jaar daarop, in oktober 1994, kwam hun grootste hit, het nummer Zombie, uit. Orla woonde toen bij mij in Groningen. Mooie herinneringen waardoor ik extra blij was dat ik in 2010 hun eerste Limerick concert sinds 1994 mocht fotograferen.

Na het concert gingen Orla en ik naar de Dunnes supermarkt buiten het centrum van Limerick omdat die ’s avonds laat nog open was. Groot was mijn verbazing toen ik Dolores O’Riordan daar tegen kwam die aan het winkelen was met haar moeder. Ach ja, ook rocksterren moeten af en toe naar de winkel. Dolores O’Riordan komt uit Ballybricken in het graafschap Limerick, op ongeveer 31 km van ons vandaan, dus het was niet zo vreemd om haar daar in de supermarkt te zien. Waarschijnlijk had haar moeder hetzelfde idee als ons: nog even wat boodschappen op de weg naar huis. Tot 2004 woonde ze in Kilmallock, ongeveer 20 km van ons vandaan. Daarna verhuisde ze naar Dublin, maar de zomers bracht ze met haar man (Don Burton, van wie ze in 2014 scheidde) en drie kinderen in Canada door. In 2009 verhuisde ze naar Canada. Waarschijnlijk logeerde ze dus bij haar moeder toen wij haar in de supermarkt zagen.

De schok was groot toen wij afgelopen maandag 15 januari vernamen dat ze die ochtend om 9 uur dood in het Hilton hotel in Londen was aangetroffen. Ze was in Londen vanwege een opnamesessie. Dat ze veel voor de alternatieve rockmuziek heeft betekent blijkt wel uit de vele reacties vanuit de muziekwereld, maar heel Ierland was trots op haar. De president van Ierland, Michael D. Higgins zei het volgende: “It is with great sadness that I have learned of the death of Dolores O’Riordan, musician, singer and song writer. Dolores O’Riordan and The Cranberries had an immense influence on rock and pop music in Ireland and internationally. I recall with fondness the late Limerick TD Jim Kemmy’s introduction of her and The Cranberries to me, and the pride he and so many others took in their successes. To all those who follow and support Irish music, Irish musicians and the performing arts her death will be a big loss.”

Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Haar dood op 46 jarige leeftijd is schokkend en het is een groot verlies voor de Ierse muziekscene. Foto’s van het concert in 2010 staan op mijn DigitalDolfPhotography WordPress pagina. Ze zijn nu een tribuut aan deze geweldige zangeres/songwriter.

https://digitaldolfphotography.wordpress.com/2016/12/28/gigs-the-cranberries/


Een reactie plaatsen

De onbekende weg.

Het toeristenseizoen is weer in volle gang. Dat merkten we zondag 18 juni al toen we na een ochtend klussen besloten ‘s middags naar het strand van Fanore in het graafschap Clare te gaan. Fanore is niet zo ver van de Cliffs of Moher, een van Ierland’s grootste toeristentrekpleisters en de toeristische plaatsjes Doolin en Lahinch. Onderweg kwamen we de gebruikelijke toerbussen vol met Amerikanen en Fransen tegen, auto’s met vooral Nederlandse en Franse kentekens en huurauto’s met toeristen die niet gewend zijn om op de smalle weggetjes te rijden (de kustweg is slechts een regionale weg) en om de haverklap pardoes stoppen of een rare manoeuvre maken omdat het uitzicht zo mooi is. Daarnaast kom je af en toe nog fietsende en wandelende toeristen tegen die het met de verkeersveiligheid ook niet altijd zo nauw nemen. Oppassen geblazen dus. De bussen en auto’s stoppen vaak slechts voor enkele minuten waarbij iedereen uitstapt om even van het uitzicht te genieten en snel een paar foto’s te nemen om vervolgens weer naar de volgende toeristische plek te rijden, waarna je dan weer even rust hebt.

Het mooie van Ierland is echter dat het buiten de gebaande paden veel beschutte, kleine baaien kent waar het goed toeven is en waar je buiten een enkele local, niemand tegen komt. Een van die baaien is het in County Cork gelegen Nohoval Cove, een vrij spectaculaire, kleine inham met uit de zee opstekende rotspunten, waar we twee weken geleden zaterdagochtend vroeg naar toe reden, om er de ochtend door te brengen. Het is niet gemakkelijk om er te komen en een strand is er niet. Locals zwemmen er wel vanaf de rotsen en mensen komen er vooral vanwege de spectaculaire setting. Het is niet erg toegankelijk, met de laatste paar kilometer over een boerenpad waar je het liefst geen tegenliggers tegenkomt omdat je dan een eind achteruit moet voor een plek waar je elkaar kunt passeren. Door de slechte toegankelijkheid is het er erg rustig. Toen wij er aankwamen verlieten twee dames die er waren zwemmen, de inham, kwamen we een man tegen die zijn hond aan het uitlaten was en een paar uur later, toen wij op het punt stonden om te vertrekken, kwamen nog drie dames om van het uitzicht te genieten. Voor de rest hadden we het rijk alleen en liet zelfs een zeearend zich zien en horen. Voor het beste uitzicht moet je een van de klippen op, over een paadje vlak langs de rand, niet aan te raden wanneer het erg nat en/of winderig is. Van Nohoval Cove reden we daarna naar Robert’s Cove dat een strandje heeft en vooral bij Britse en Ierse toeristen in trek is, maar helaas wat ontsierd wordt door een caravanpark op de heuvel. Het strand van Robert’s Cove heeft ook wat aandacht nodig want daar lag veel wier. Van Robert’s Cove reden we door naar Youghal, een charmant, oud kuststadje, om wat te eten en via de mooie Blackwater Valley weer terug naar huis.

We gaan regelmatig op dit soort road trips en ontdekken zelfs af en toe nieuwe plekken omdat we er via achterafweggetjes per ongeluk terechtkomen of door informatie van mensen die er geweest zijn. In Ierland loont het zeker de moeite om af en toe van de gebaande paden te gaan.

Klik op een foto om een groter formaat te zien.

 


1 reactie

Oud en nieuw in Ierland.

Ik zie en hoor familie en vrienden in Nederland al weken klagen over vuurwerk. De Nederlandse traditie van het zelf afsteken van vuurwerk valt bij veel mensen al lang niet meer in de smaak. Hier in Ierland mag vuurwerk alleen maar professioneel worden afgestoken, hetgeen met oud en nieuw maar in een aantal steden gebeurt. De stad Limerick deed er niet aan mee. Zij hebben een vuurwerkdisplay tijdens het meifestival en hebben dit jaar veel geld aan kerstverlichting uitgegeven.

Oud en nieuw wordt in Ierland veelal in de privésfeer gevierd met een drankje en een hapje. Meestal zijn er nog mince pies en men wil voor de gelegenheid nog wel eens bubbeltjeswijn of de goedkopere champagne aanschaffen, vooral nu het tegenwoordig in de Lidl en Aldi eind december wordt aangeboden. Traditioneel eindejaarsvoedsel zoals oliebollen, kent Ierland niet. Wanneer je, vooral in de steden, naar oudejaarsfeestjes in bijvoorbeeld hotels wilt, moet je vaak van te voren boeken en krijg je vaak wat chiquere hapjes met gerookte zalm, mooi opgemaakte sandwiches enz. In de kroegen is er de gefrituurde hap: worstjes, miniloempia’s, gepaneerde kip en vaak ook aardappelpartjes. Zowel in de hotels als in sommige kroegen is er dan een band of een deejay die voor het muzikale vermaak zorgt. De meeste jaren blijven wij thuis omdat we niet echt van dronken mensen houden en het regelmatig tijdens dit soort feestjes voorkomt dat een aantal Ieren al moeilijk op de benen kan staan voordat het twaalf uur is. Vanaf half 11 videoskype ik meestal met familie in Nederland en luiden we het Nederlandse nieuwe jaar gezamelijk in. Om 12 uur vind ik het dan leuk om even de voordeur open te doen, niet om het nieuwe jaar binnen te laten maar om naar de stilte te luisteren. Dit jaar ging dat niet helemaal op. Onze buurman had op Facebook al aangekondigd dat we zijn knallen wel zouden horen. Hij woont zo’n 50 meter verderop. Ieder jaar ging hij er prat op dat hij wel wat vuurwerk wist te bemachtigen. Meestal waren dat een stuk of vijf vuurpijlen die hij dan, vaak om een uur of 9 achter zijn huis afstak. Het vroege tijdstip was vanwege zijn kinderen gekozen. Dit jaar mochten ze blijkbaar opblijven en inderdaad hoorde ik om twaalf uur een aantal knallen, volgens mij 6, maar ik heb ze niet geteld. Eigenlijk viel daarna de stilte nog meer op.


Een reactie plaatsen

Vakantiebezoek.

Het is vandaag erg stil in ons huis. Tien dagen lang hadden we bezoek van twee tienermeiden. Mijn achternichtje was vorig jaar alleen bij ons en had het zo naar de zin dat ze dit jaar terug wilde komen, dit keer met een vriendin. Het is leuk om bezoek uit Nederland te krijgen, vooral ook omdat je met ze op reis gaat en Ierland daardoor weer opnieuw leert waarderen. Het Ierse landschap is natuurlijk erg mooi maar wanneer je hier 15 jaar woont, is het vrij gewoon geworden. Daarnaast heb ik het Ierland van de seks – en politieke schandalen, het Ierland van het racisme, het Ierland van de slechte gezondheidszorg, het Ierland van de afgunst en achterklap en andere negatieve zaken leren kennen. Ik heb hier een eigen huis met 2000 vierkante meter tuin waar af en toe wat in moet gebeuren en mijn dagelijks leven met werk en beslommeringen. Het is dan wel eens lekker om wat rond te reizen, van het landschap te genieten en af en toe een praatje met andere toeristen en met Ieren te maken. Echt mooi, warm weer hadden we niet tijdens onze uitstapjes maar vooral het westen van Ierland is op z’n mooist met wat dreigende wolkenluchten. De dames genoten in ieder geval en daar ging het om. Het is altijd een goed teken wanneer de gezichten wat bedrukt staan voor de terugreis, bij hen zowel als bij ons.

Van boven naar beneden: Roundstone, Connemara; verlaten cottage, Connemara; weg naast een meer op het Iveragh schiereiland; wolkenlucht boven de Atlantische Oceaan; wolkenlucht boven vakantiehuizen in Lahinch, Clare.

dolf_patijn_connemara_30072015_0187 dolf_patijn_connemara_30072015_0058 dolf_patijn_killarney_29072015_0324 dolf_patijn_clare_01082015_0085dolf_patijn_clare_01082015_0053

Hoe het allemaal begon in Ierland.

Een reactie plaatsen

Hoe het allemaal begon.

In 1988 begon ik met het spelen van Ierse traditionele muziek op trekharmonica en bodhrán (Ierse trom), het begeleiden van ballads op gitaar en af en toe op de tin whistle. Daarvoor had ik gezongen en gitaar gespeeld in een new wave/rockband. Omdat ik geen muziek wilde spelen uit een land waar ik nog nooit was geweest, ging ik in 1989 met mijn toenmalige vriendin voor het eerst naar Ierland. Ik was verkocht. Twee keer per jaar maakte ik daarna de reis naar het groene eiland om muziek in kroegen te spelen, workshops te volgen en gemaakte vrienden te ontmoeten. In 1992 liep de relatie met mijn Nederlandse vriendin op de klippen en in 1993 ontmoette ik mijn Ierse vriendin, Orla, met wie ik nu nog steeds, al 21 jaar, samen ben.

Orla kwam in februari 1994 bij mij in de stad Groningen wonen waar ik huismuzikant was in de lokale Ierse pub. Ze had me wel laten weten dat ze ooit weer terug wilde naar Ierland. In het jaar 2000 was het zover. Ik zegde mijn baan in de zorg voor mensen met een verstandelijk handicap op en verkocht mijn huis, waarna we naar Ierland verhuisden. Ik vond een baan in de zorg voor mensen met een lichamelijke beperking, speelde daarnaast Ierse muziek en ging mij weer in (digitale) fotografie verdiepen. In mijn late tienerjaren had ik namelijk een donkere kamer opgezet waarin ik zwart-wit foto’s afdrukte. Toen ik op een gegeven moment naar een andere woning verhuisde lukte dat niet meer. De digitale fotografie opende nieuwe mogelijkheden aangezien het fotobewerken op de computer kan worden gedaan.

Momenteel werk ik nog steeds in hetzelfde huis in de zorg maar muziek spelen in pubs doe ik niet meer zoveel als voorheen. De fotografie neemt vrij veel tijd in beslag. Ik werk als fotograaf voor ilovelimerick.com, een organisatie die de positieve kanten van de stad Limerick laat zien en non-profit organisaties met media ondersteunt. Daarnaast fotografeer ik voor mijzelf.